”Babcia Gruffalo” RECENZJA książki dla dzieci 3-6 lat

babcia-gruffalo-wydawnictwo-tekturka-recenzja-ksiazki-dla-dzieci aktywne czytanie1

Od dawna nie było takiego oczekiwania na książkę, prawda? Sprawdzałam zapowiedzi wydawnictw, pytałam znajomych bibliotekarek, śledziłam anglojęzyczne strony i wreszcie się udało. „Babcia Gruffalo” trafiła na mój warsztat recenzencki i mogę powiedzieć od razu, że warto było czekać.

Ta książka to domknięcie pewnego kręgu, na które Julia Donaldson potrzebowała wielu lat.

Subskrybuj Aktywne Czytanie na You Tube, nie przegapisz żadnej opowieści filmowej o ciekawych książkach dla dzieci.

Warto było czekać

Pamiętam dobrze moment, kiedy pierwszy raz czytałam „Gruffalo”, a potem „Dziecko Gruffalo”, obie te książki znajdziecie zrecenzowane na blogu Aktywne Czytanie.

Seria zdobyła serca dzieci i rodziców na całym świecie, a mnie zawsze fascynowało, jak prosta konstrukcja rymowanej opowieści uczy sprytu, asertywności i radzenia sobie ze strachem. Kiedy więc wydawnictwo Tekturka ogłosiło, że „Babcia Gruffalo” wreszcie się pojawi, wiedziałam, że to będzie wydarzenie.

Julia Donaldson napisała ją tak, żeby zamykała pewien emocjonalny krąg. Od najmłodszej bohaterki, czyli dziecka Gruffalo, do najstarszej postaci w tej rodzinie, czyli właśnie babci.

Myszka przechytrza dwa stworki

Wszystko zaczyna się zwyczajnie, kiedy Gruffalo i jego dziecko wyruszają do lasu, bo skoro przyjeżdża babcia, trzeba ją czymś ugościć. Ruszają więc na polowanie i w końcu łapią myszkę.

Tylko że myszki w bajkach wcale nie są takie bezbronne, one są sprytne.
Myszka zaczyna opowiadać historie, które dają nam okazję, by przypomnieć sobie inne postacie ze świata tej autorki.

Jednocześnie myszka, chrup chrup, przegryza drewniane szczebelki klatki, w której siedzi, żeby w odpowiednim momencie zwiać. I zwiewa. Nie ma więc potrawki z myszki. Czy babcia się pogniewa, że nie będzie smacznej potrawki?

Nic z tych rzeczy, bo zamiast jedzenia na pierwszy plan wychodzą historie, które opowiedziała myszka. „Babcia Gruffalo” nie jest więc tylko śmieszną historyjką o polowaniu, prawda?

Opowieści myszki to zaproszenie do dalszego odkrywania całej twórczości autorki. Dzieci, które znają inne jej książki, będą bawić się w rozpoznawanie znanych bohaterów, a te, które jeszcze ich nie znają, dostaną piękną zachętę, by po nie sięgnąć.

Jeśli potrzebujesz więcej książkowych podpowiedzi sprawdzonych okiem pedagoga, zapisz się na Newsletter, od czasu do czasu podeślę Ci książki i rodzicielskie wskazówki o wychowaniu wspierającym – KLIK!

Metoda Aktywnego Czytania w praktyce

„Babcia Gruffalo” daje mnóstwo materiału do wspólnej zabawy i rozmowy z dzieckiem po zamknięciu książki. Mam kilka pomysłów, które możecie wypróbować.

Poszukajcie razem bohaterów znanych z innych książek Julii Donaldson. To świetne ćwiczenie na uwagę i pamięć, a przy okazji naturalne wprowadzenie do kolejnych lektur.
Wymyślcie własną opowieść myszki dla wybranego bohatera, bo to rozwija wyobraźnię i umiejętność budowania narracji, co przyda się dziecku nie tylko w czytaniu, ale i w szkole.
Zapytaj dziecko, czym można ugościć bliską osobę, niekoniecznie jedzeniem tak jak w książce. To otwiera oczy na to, że prezent może być niematerialny.
Spiszcie lub narysujcie rodzinną księgę opowieści, podobną do tej, którą tworzą bohaterowie

Przeczytasz Babcię Gruffalo?

Jestem pod ogromnym wrażeniem, jak Julia Donaldson poradziła sobie z tak trudnym zadaniem, napisaniem kontynuacji po latach. Nie zawodzi, a wręcz otwiera drzwi do poznania jej twórczości.

I nie mogę nie wspomnieć o tłumaczeniu Michała Rusinka, które jest tutaj prawdziwym rarytasem. 🙂

To co, czytamy?