Skromny Placek | RECENZJA książki dla dzieci 4-8 lat

Są takie akcje, kiedy otwieram paczkę od wydawnictwa i już wiem, że będę o tej książce mówić długo i chętnie. Tak było z książką pt. Skromny Placek, najnowszym tomem serii Smaczna Banda i Emocje, wydanym przez HarperKids. Bo choć bohaterowie wyglądają jak słodkości z cukierni, temat, który poruszają, jest całkiem poważny: stawianie granic i proszenie o pomoc w relacjach z rówieśnikami.

Seria Smaczna Banda oswaja trudne emocje

Kocham tę serię i nie kryję tego na blogu Aktywne Czytanie, gdzie regularnie pokazuję kolejne tomy i tłumaczę, dlaczego warto po nie sięgać.

Mam już w domu Wzorowe Jajo, Wielki Ser, Skwaszone Winogrono, Niesforne Ziarenko i to nie jest jeszcze koniec listy. Skromny Placek dołącza do tej ekipy jako kolejny bohater, który pod uroczą, słodką formą chowa bardzo konkretną lekcję o emocjach i relacjach.

Co mnie w tej serii zawsze zachwyca, to prostota i lekkość języka. Autorzy i tłumacze, bo to naprawdę wymagające zadanie, bawią się kulinarnymi skojarzeniami np. kruszonką, zarumienieniem, babeczkami. Robią to tak swobodnie, że dziecko czyta o trudnych sprawach z uśmiechem.

Wydawnictwo przygotowało też mały format do samodzielnego czytania z tymi samymi bohaterami, co jest dobrą opcją dla dzieci, które już radzą sobie z literkami i chcą poznawać kolejne przygody Smacznej Bandy. Mam Fajnego Cieciorka i skok na głęboka wodę.

Skoro za tymi urokliwymi ciastkowymi buźkami kryje się realny problem dziecka, którego nikt nie zauważa w grupie, przyjrzyjmy się bliżej, jak Skromny Placek funkcjonuje wśród kolegów.

Subskrybuj Aktywne Czytanie na You Tube, nie przegapisz żadnej opowieści filmowej o ciekawych książkach dla dzieci.

Cichy bohater

skromny-placek-smaczna-banda-i-emocje-wydawnictwo-harperkids-recenzja-ksiazki-dla-dzieci aktywne czytanie31

Seria Smaczna Banda i Emocje

Skromny Placek jest zadowolony ze swojego życia. Nie potrzebuje błyszczeć, nie musi być w centrum uwagi, dobrze mu w cieniu, gdzie może pomagać innym i ”iść z wiatrem”. Znam wiele takich dzieci, cichych, pracowitych, które nie robią zamieszania i właśnie dlatego rzadko stają się „problemem” dla nauczyciela czy rodzica. Są w tle, są wygodne dla grupy i często to właśnie ich praca pozwala innym się wybić.

Jego przeciwieństwem jest Jacek Bezowy, dusza towarzystwa, który zawsze jest pierwszy i zawsze na pierwszym planie. Kiedy obaj umawiają się na wspólny szkolny projekt, Skromny Placek jest szczerze zachwycony, bo w końcu razem z kumplem! Tyle że do pracy przykłada się wyłącznie on. Jacek ma wymówki, spóźnia się, obiecuje i nie dotrzymuje słowa.

Podczas konsultacji z rodzicami, które prowadzę online, słyszę takie historie regularnie. Dziecko wykonuje cały wspólny projekt, a jednocześnie szuka usprawiedliwień dla kolegi: „bo on obiecał”, „bo szybciej zrobię to sama”. To pułapka, w którą wpada właśnie Skromny Placek (i wiele dzieci w prawdziwym życiu). Pytanie, które warto sobie zadać wspólnie z dzieckiem, brzmi: co robić, kiedy cierpliwość i pracowitość zaczynają działać przeciwko nam?

Rozmowa pomaga postawić granicę

Punkt kulminacyjny historii przychodzi wtedy, kiedy Skromny Placek zdaje sobie sprawę, że sam nie zdąży dokończyć projektu. To moment, w którym musi zrobić coś dla siebie bardzo trudnego, czyli powiedzieć głośno, że potrzebuje pomocy, i nazwać, co w tej współpracy jest nie fair.

Rozmowa z Jackiem Bezowym idzie dobrze, Skromny Placek spokojnie mówi, co nie działa i czego oczekuje. Postawienie granicy nie oznacza zmiany temperamentu ani nagłej potrzeby bycia głośnym za wszelką cenę. Można pozostać sobą i umieć powiedzieć „nie zgadzam się na to”. Po tej scenie naprawdę warto zatrzymać się z dzieckiem na dłużej i przełożyć ją na codzienność, bo niesprawiedliwy podział pracy w grupie zdarza się w szkole na porządku dziennym, nie tylko na kartach książki.

Jeśli potrzebujesz więcej książkowych podpowiedzi sprawdzonych okiem pedagoga, zapisz się na Newsletter, od czasu do czasu podeślę Ci książki i rodzicielskie wskazówki o wychowaniu wspierającym – KLIK!

Aktywne Czytanie w praktyce

Tu przechodzimy do części, która jest sercem mojego bloga, bo sama historia to dopiero początek, prawdziwa wartość książki dla mnie pojawia się, kiedy przekaż można wcielić w życie.

Zatrzymajcie się przy scenie projektu i zapytajcie dziecko, po czym poznaje, że współpraca w grupie nie jest uczciwa. Niech samo spróbuje nazwać sygnały: kto się nie odzywa, kto zwleka, kto zostaje z całą pracą.
Odegrajcie krótką scenkę. Jedna osoba gra Skromnego Placka i prosi o pomoc, mówi o swoim dyskomforcie, proponuje konkretny podział zadań. Druga osoba, w roli Jacka Bezowego, uczy się słuchać i przyznawać do błędu. Taka zabawa uczy więcej niż dziesięć wykładów o asertywności.
Stwórzcie razem listę zdań, które pomagają stawiać granice. U mnie na konsultacjach zawsze sprawdzają się proste formuły, na przykład: „Nie zgadzam się na wykonanie całej pracy samodzielnie” albo „Ustalmy, która część projektu jest twoja, a która moja”. Warto, żeby dziecko miało takie zdania „pod ręką”, zamiast szukać ich w emocjach, kiedy jest już złe lub sfrustrowane.
Wróćcie do finału książki, kiedy Jacek podczas prezentacji mówi wprost: „Gratulacje należą się w zasadzie mojemu kumplowi Plackowi”. To piękny moment uczciwości i uznania cudzego wysiłku.
Porozmawiajcie z dzieckiem, dlaczego zauważanie pracy innych jest tak ważną częścią dobrej współpracy i dlaczego samo przyznanie się do winy przez Jacka jest równie istotne jak odwaga Placka, by poprosić o pomoc.

Skromny Placek wspiera pewność siebie dziecka

Skromny Placek pokazuje coś, co uważam za kluczowe w pracy z dziećmi ciepłymi, spokojnymi, ustępliwymi. Można pozostać sobą i jednocześnie nauczyć się prosić o pomoc oraz mówić, co nam nie odpowiada. Nie trzeba zmieniać charakteru, żeby przestać być wykorzystywanym.

To co, czytamy?